درحالیکه طبق اصل 27 قانون اساسی که تجمعات آرام را حق شهروندان می داند و ممنوعیتی ندارد، علاوه بر کشته شدن تعداد زیادی از جوانان، تعداد بیشتری دستگیر و روانه زندان شده اند. که امید می رفت که مسئولین نسبت به رعایت این حق برای شهروندان منصفانه تر عمل نمایند.

در این راستا، کانون دفاع ازحقوق زنان وکودکان تهران با اعتقاد به اصل احترام به حقوق شهروندان و رعایت حقوق بشر، تمامی برخوردهای خشونت بار را محکوم کرده و خواهان آزادی تمامی دستگیرشدگان و خواستار رفع نگرانی خانواده های آسیب دیده  هستیم  و حمایت خود را از کمپین آزادی زندانیان معترض اعلام می نمائیم.

کمپین دفاع ازحقوق زندانیان معترض

این بروشور  از سوی تعدادی از زنان "کمپین یک میلیون امضاء" تهیه و صادر شده است (متن کامل آن لینک  است). در قسمتی  از این مطلب آمده است که طی سالیان گذشته راه های گوناگونی را برای تحقق خواسته ها ومطالباتشان پیموده اند و امروز مصمّم شده اند که با رئیس جمهوری آینده اتئلاف کنند!

سوالی برایم پیش آمد که خواستم با خودتان "کمپینی ها" مطرح کنم : آیا طی این مدت چیزی عوض شده؟ یا در بین کاندیداهای ریاست جمهوری، کسی را یافته اید که تفاوتی بنیادین و نظری با چهره های گذشته دارد که بشارت داده وضعیت زنان را متحول کند؟! همین چند روز پیش در سخنرانی آقای میرحسین موسوی که برای کسب قدرت ریاست جمهوری آینده صورت گرفته بود، خبرنگاری از آقای سیدحسین میرموسوی پرسید: تفاوت شما با آقای احمدی نژاد در چیست؟ ایشان در پاسخ گفتند: آیا حتما بین دو کاندیدا باید تفاوت بنیادینی وجود داشته باشد؟! ( تو خود بخوان حدیث مفصل از مجمل.)

جالب تر آنکه این دوستان (کمپینی ها) خود بر این واقف هستند که تغییر در قوانین تبعیض آمیز بر عهده ریاست جمهوری نیست! پس ائتلاف با ریاست جمهوری آینده، آیا چیزی غیر از تکرار توهّمات و فریب جنبش زنان است؟ آیا بالاترین چهره ای که به آن امید بسته بودید (آقای خاتمی) که به استناد آمار داده شده رای و حمایت ۱۷ میلیون (خصوصاً زنان) را همراه خود داشت برای بهبودی شرایط زنان اقداماتی کردند؟ آیا ما زنان برای دیده شدنمان و اثبات اینکه انسانیم و حق آزادی و برابر داریم باید به تایید رجال دولتمردان برسیم تا خود را باور داشته باشیم که حقی داریم!

"کمپین یک میلیون امضا" متاسفانه ظرفیت های واقعی موجود در تفکر آزاداندیش زنان و مردان آزادی طلب و برابری خواه را باور ندارد، باور ندارد که در تمامی کشورها تنها و تنها اراده و خواست و همراهی زنان و مردان آزادی طلب، دولت ها را وادار به گردن نهادن به پذیرش کنوانسیون ها از جمله "کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان" نموده، نه اینکه از سَرِ لطف و مرحمتِ دولت ها و نظام سرمایه داری ست که این حق به آنها داده شده است.

ضمناً باید یادآور شد که تبعیض علیه زنان نه تنها در ۳۰ سال حکومت جمهوری اسلامی که به قبل از آن در زمان پهلوی قوانینی ضد زن تصویب شده (با ذکر چند مورد: "مرد هر وقت اراده کند می تواند زنش را طلاق دهد و زن حق طلاق ندارد"، "تعدد زوجات"، "محرومیت زن از حضانت فرزندش")  و هزاران هزار تبعیض و نابرابری های دیگر که در طول تاریخ، زنان را به زیر سلطه کشیده  و زنان همواره تنها وسیله و پتانسیل های فعال و پله های ترقی مردان بوده و هستند و هرگز به آنها اجازه ی رسیدن به درجات بالا و نقش آفرینی و رهبری داده نشده است زیرا در تفکر نظام سنتی ارتجاعی مردسالار، قدر فقط  مختص رِجال است!

و اکنون هم ائتلاف کمپین با کاندیداهای ریاست جمهوری برای دست یافتن به حقوق زنان همچون وعده های گذشته جمع آوری یک میلیون امضا جهت تغییر برای برابری که نزدیک به ۴ سال از عمر آن می گذرد و باتوجه به اعترافات خودشان مبنی بر حمایت های شورهای دیگر از این حرکت و وجود نمایندگانی در کل شهرستان ها با ادعای  Face to Face بودن و سعی در جلب اعتماد مردم

نه تنها تبیینی از اهداف این حرکت ارائه نگردیده بلکه حتی آماری هم  تاکنون از جمع آوری امضا داده نشده و تنها با دست انداختن شعور اجتماعی و به بازی گرفتن خواست و مطالباتشان، امید زنانی که منتظر این معجزه بزرگ کمپینی ها بودند به یاس تبدیل کرد! و این طرح جدید ائتلاف کمپین، همچون حرکت گذشته سرابی بیش نیست که جز به انحراف کشیدن اذهان عمومی و انفعال جنبش زنان و آب به آسیاب انتخابات ریختن چیزی عاید اجتماع نخواهد کرد.

از شما کمپینی های عزیز که همواره داعیه دار جنبش زنان بوده اید! لطفا از کاندیداهای مورد نظرتان از طرف تمامی زنانی که برای پوششان هر روز در خیابان ها تحقیر می شوند،  از طرف تمامی  زنان زجر کشیده و زحمتکش کارگری که مورد استثمار قرار می گیرند و برای خواست یک زندگی انسانی شلاق می خورند؛ از طرف تمامی زنانی که با تنی کبود و خسته در رفت و آمد دادگاه ها دیگر صبرشان تمام شده؛ از طرف تمامی زنانی که جان به لب رسیده از قوانین زن ستیز و سنت های ارتجاعی اند و.... از طرف هزاران زن سوال کنید: آیا رئیس جمهور آینده تنها با یکی از ساده ترین مفاد کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان مثلا برابری در حق انتخاب  آزاد در ازدواج وانحلال آن یا حرفه و شغل آیا موافق است؟ تا چه رسد به  دیگر اصول استقرار عدالت جنسیتی مثل حق انتخاب پوشش و لغو حجاب اجباری و...!

آیا واقعاً برای تحقق اصل برابری بی قید و شرط زن و مرد زیربناها را دیده اید و به این اصل اعتقاد و باور دارید؟ یا تنها هدفتان درخواست شروط بسیار پیش پا افتاده و صرفاً تجملی در احقاق حقوق برابر زن و مرد آنهم از جنس بورژوایی است، بدون اینکه به واقعیت ها و ریشه های نابرابری دست ببرید و نگاه اصولی و عمیق داشته باشید ؟!

شراره رضایی

۸۸/۲/۲۰

broushor

دلارا دارابی دختر ی که در ۱۷ سالگی به جرم کشتن دختر عموی پدرش دستگیر شد در روز اول ماه می (روز جهانی کارگر) در زندان رشت اعدام شد.

محمد مصطفایی، وکیل دادگستری، در وبلاگ شخصی خود با اعلام این خبر نوشت:

 «اعدام این هنرمند در صورتی به وقوع پیوست که هیچ یک از وکلای وی از زمان اجرای حکم اطلاعی نداشتند.»
دل‌آرا دارابی متهم بود که شش سال قبل زمانی که تنها ۱۷ سال داشت با همدستی پسر مورد علاقه‌اش فردی را به قتل رسانده است.
خانم دارابی در سال ۸۲ پس از قتل فردی که نسبت خویشاوندی با پدر خانم دارابی داشت، قتل را برعهده می‌گیرد، اما در دادگاه ارتکاب جرم را انکار می‌کند. وی در دادگاه اظهار داشت: «من تحت تأثیر حر‌ف‌های پسر مورد علاقه‌ام قرار گرفتم که گفت تو قتل را گردن بگیر، چون کمتر از ۱۸ سال داری اعدام نخواهی شد. من به قتل اعتراف کردم اما این اعترافات واقعیت نداشت».

بُغضی، فروخورده در گلو؛

نگاهی منتظر

بر میله های سرد؛

کودکی لرزان

برچهارپایه ی سقوط!

گیسوانی خونین

بر خاک و سنگ؛

گوش ها مالامال از

شنیدن تکرار دردها

و جان ها کوفته از

تحمل سنگینی این بار

قانون و مرهمی نیست

بر تن خسته !

من فانوسی افروختم

که تمام دارائیم بود!

ای یار، ای همراه، ای رفیق

تو نیز چراغی بیفروز

تا جهان روشن شود!

سال نو مبارک

با آرزوی رهایی انسان ها از قیود سنت های ارتجاعی، تبعیض و نابرابری

و تلاش برای ساختن زندگی و دنیای بهتر

با آرزوی سالی خوش برای همه - شراره رضایی

قرار است من در مورد جامعه و صنعتی شدن نظرم را بگویم. به بیان دیگر تاثیر صنعتی شدن بر جامعه را بررسی کنم.

وقتی در مورد جامعه حرف می زنم عمده تمرکز من بر روی زنان و کودکان است.

مطالب را از انقلاب صنعتی شدن آغاز می کنم. انقلاب صنعتی از انگلستان شروع شد  (قرن 19 میلادی) با انقلاب صنعتی، ماشین کار جای ابزار کار پیشه وری و عقب مانده را می گیرد.

انقلاب صنعتی یعنی چه؟

 انقلاب صنعتی یعنی گذار از صنعت مانوفاکتور  به سمت صنعت فابریک و این یعنی انقلاب اجتماعی. چرا که ما شاهد استقرار مالکیت سرمایه داری بر مجموع جامعه هستیم.

آنسان که بی بذل نگاهی

از انسانیتم تهی ساخت و عشوه گر و افسونگرم خواند

ضخامتی از جنس دوم بودن بر پیشانی ام نهاد

و متروکم ساخت بی ترنم آوازی

تناسب بی معنایی ست

خنده ام می گیرید تلخ

 بریده باد دستانش

و اینسان با بستری از جنس بیداری

خواهم برچید هر آنچه سقوطم داد

در تب و تاب ثانیه های فریاد- بی مرز

بر همین زمین به بار خواهم نشست

آسمان هم بگذار از آن ِ گنجشکان و فرشتگان باشد

برخیز که زندگی، جریان کلام توست.

"ضرورت سازماندهی تشکل های اجتماعی در رفع خشونت بر زنان و جامعه"

۸ مارس سنبل زنده ی، جریان پویای عدالتخواهی و مساوات طلبی را خدمت شما تبریک می گویم

گرامی می دارم مبارزات تمامی انسان های آزاده را در تحقق برابری و مساوات. 

                     فریادی در افکن و جانت را به تمامی پشتوانه فریاد آن کن       

 ضمن عرض تبریک 8 مارس روز جهانی زن

 "بهره کشی از زنان در کارهای خانگی"

 قبل از هر چیز باید تعریفی از زن خانه دار و کار داشته باشیم. بنابر آمار مرکزی ایران، خانه دار:کسی است که شاغل، بیکار، جویای کار و محصل نیست و جزو افراد غیر فعال جامعه به حساب می آیند.

طبق آمار رسمی، کار تنها به فعالیت های اقتصادی گفته می شود که در برابر آن مزد دریافت شود و چون زنان خانه دار برای کارهای خانه مزدی دریافت نمی کنند، پس کار آنان فعالیت اقتصادی محسوب نمی شود.

تعریف کار:  کار نیروی بدنی است که کارگر در ازای دریافت مبلغی به کارفرما می فروشد نه در ازای مقدار کار 

واقعیت امر این است که کار خانگی تولید در آمد می کند، ولی به شکل پنهان، زیرا در ازای آن زن، پولی دریافت نمی کند، مثلا شرکت های خدمات خانگی یا نگهداری و سرپرستی فرزندان توسط یک پرستار یا تهیه غذا از رستوان همه اینها هزینه های بالایی را بر خانواده تحمیل می کند که زن بدون هیچگونه دریافت دستمزد یا پس اندازی همه ی این کارها را برعهده می گیرد و نیروی کار(بدنی) بدون دستمزد را خرج کل خانواده می کند. درحالیکه ارائه اینگونه خدمات از سوی زن خانه دار به حساب نمی آید، همین خدمات از سوی شرکت ها در تولید قابل محاسبه است. 

 کانون دفاع از حقوق زنان وکودکان تهران در روز پنجشنبه 15/12/87 به مناسبت گرامی داشت 8 مارس همایشی را با عنوان "زن، جامعه، کودک" از ساعت 15 الی 18 بعدازظهر در محل خانه شهریاران جوان تهران برگزار کرد که با حضور علاقمندان مسائل اجتماعی و با سخنرانی خانم شراره رضایی دبیر کانون در مورد "بهره کشی از زنان در کارهای خانگی" و خانم ثریا محمدی در زمینه "ضرورت سازمان دهی تشکل های اجتماعی در رفع خشونت بر زنان و جامعه" ادامه یافت همچنین انشایی توسط خانم آیدا از زبان یک کودک افغانی که مطالبات و خواسته هایش را با زبانی کودکانه و از جوامع و دنیا بیان کرده بود ایراد شد و با برنامه های جانبی از جمله برگزاری سرود توسط کودکان کار، نمایشگاه عکسی از زنان وکودکان کار در کوره پز خانه های اطراف تهران،  اجرای موسیقی و نمایش گزارش تصویری از فعالیت کانون توسط شرکت کنندگان همراهی گردید و بخش پایانی برنامه قرائت قطعنامه ی همایش و بیانیه 8 مارس 2009 بود.

 قرائت تاریخچه 8 مارس توسط مجری برنامه خانم سونیا محمدی وجلسه پرسش و پاسخ در مورد شیوه های موثر فعالیت های  ان جی او ها و آسیب شناسی وضعیت آنها از دیگر قسمت های همایش بود.

 اسفند 87

 8 مارس 2009

بیانیه 8 مارس 2009

8 مارس روز دادخواهی میلیونها انسانی است که در سایه های پلید و بی رحم جامعه ی نابرابر سرمایه و زر به بندگی کشیده و انسانیت و موجودیتشان قربانی زور و قدرت صاحبان نفوذ گشته است.دنیایی که در آن با نفوذ خرافه و افکار مرتجعانه ی متولیان استثمار و بهره کشی انسانها به دو قطب فرادست و فرودست تقسیم شده و شهروندانش در چنگا ل سیاه فقر و نابرابری, نیستی و زوال را نفس می کشند.

دنیایی که در آن زنان جنس دوم به شمار آمده و در چنگال انواع خشونت های عرفی و قانونی پایمال می شوند  و کودکانش از فقر و محرومیت در رویای یک زندگی عادی که حق بدیهی همگان است شبانه خوشه های خوابهایشان را در خیالی دور می چینند و چون چشم به روز می گشایند جز ناکامی و رنج نصیبی نمی برند.

هر روز در گوشه های مختلف دنیای امروز شاهد افزایش تکاندهنده ی آمار خشونت علیه زنان هستیم و افزایش آمار خودکشی،فرار دختران و تجارت بین المللی سکس و اعتیاد و تن فروشی میلیونها زن و هزاران معضل انسانی دیگر در سراسر جهان واقعیت نگران کننده ای است که حرکت و تلاش چهره های اجتماعی را باعث شده است و سازماندهی جنبش های اجتماعی را به طور جدی و منسجم می طلبد.و علاوه بر تمامی تحرکات و تلاشهای اجتماعی در این مناسبت تعیین کننده, در سراسر جهان انسانهای شریف و آزاده ای که از تمامی مصادیق بیداد و بی حقوقی انسانها منزجرند گرد هم می آیند تا خواسته هایشان را به گوش همگان برسانند وپتانسیل های لازم را به یاری بطلبند .

در آستانه ی 8 مارس سنبل آزادی و برابری و اعتراض به بی حقوقی و استثمار انسانها با ابلاغ تمامی تنفر درونمان از فقر,بی عدالتی ,نابرابری و خفقان, مطالباتمان را به گوش جامعه می رسانیم و در این راه از تمامی انسانهای بیدار و آگاه یاری می طلبیم چرا که می دانیم برای ساختن نمی شود منتظر یک اتفاق بودو اگر متشکل نشویم بیش از این قربانی شرایط نابرابر موجود خواهیم بود و انسانیت و موجودیتمان  دوباره زیر سوال خواهد رفت.

ما زنان و مردان عدالتخواه خواهان پایان بخشیدن به بی حقوقی زنان به رسمیت شناختن حقوق جهانشمول انسانها می باشیم.

خواهان برابری کامل مرد و زن در تمامی ابعاد زندگی اجتماعی سیاسی,اقتصادی و فرهنگی بوده و لغوتمامی قوانین نابرابر را خواهانیم.

خواهان تامین بیمه های تامین اجتماعی برای زنان و همه ی شهروندان بوده و برابری ساعت کار و دستمزد مردان و زنان را خواستاریم.

تبعیض و جداسازی جنسیتی را محکوم می نماییم.

از حقوق بر حق تمامی اقشار جامعه مخصوصا معلمان , کارگران و پرستاران پشتیبانی می نماییم.

حق تحصیل رایگان وآموزش اجباری برای تمامی کودکان را بدون هیچ تبعیضی و اولویت بندی خواستاریم .

خواستار پایان بخشیدن به بحرانهای اقتصادی بوده و رفاه نسبی اقتصادی و امنیت همه جانبه ی شهروندان را خواهانیم.

جنگ و خشونت نتیجه ای جز ویرانی بر جای نخواهد گذاشت .ما خواستار بذل توجه مجامع بین المللی به وضعیت مردم جنگ زده در تمامی جهان هستیم.

                                                                  زنده باد  آزادیخواهی وبرابری طلبی انسانها

                                                                                    زنده باد 8 مارس

  کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان تهران

انجمن گل های زندگی

8 مارس۲۰۰۹

متن کامل سخنرانی ها و دیگر مقالات متعاقبا در وبلاگ درج خواهد شد.

  عکس های بیشتر  در ادامه مطلب

عکس های گرفته شده در همایش  از: محمدحسین نادعلی

از شما یاران همیشگی دعوت می شود ما را در برگزاری هرچه بهتر  همایش و تلاش برای ساختن زندگی بهتر و شادتر که حق همه ی انسان هاست  همراهی کنید.

  منتظر شما  هستیم

ورود برای عموم آزاد است

کانون دفاع ازحقوق زنان وکودکان

ساعت حدوداً  5 بعدازظهر متروی نواب است، اینبار شلوغی مترو با ازدحام همیشگی فرق دارد، کرکره نیمه بسته ی مترو کنجکاوی را بیشتر تحریک می کند، دیدن نیروهای انتظامی در کل سالن مترو و داخل اتاقک شیشه ای اطلاعات مترو بیشتر از هروقت دیگر جلب توجه می کرد، صدای بلندگوی مترو اعلام می کند مسافرین گرامی،  قطار تا ایستگاه امام علی توقف ندارد! پله های برقی خاموش است تا رفت و آمد کندتر صورت گیرد!  در داخل سکوی انتظار مترو بوی خون تازه  تمام فضای مترو را پر کرده، زن جوان حدوداً 25 ساله ای رنگ به صورت ندارد و وحشت و اضطراب در چشمانش موج می زند و میلرزد.

خودم را سریع به پایین رساندم اما نیروی انتظامی و کارکنان مترو مانع از نزدیک شدن و گرفتن هرگونه عکس از صحنه حادثه  شدند و حتی در خصوص زمزمه های  خودکشی دخترک جوان واکنش نشان می دادند و سعی در عادی جلوه دادن و اینکه شلوغی جمعیت  باعث  پرت شدن دختر در داخل گودال شده سعی در عوض کردن واقعیت امر خودکشی بودند!

اما همه ی شاهدان عینی در اینکه دخترک جوان خود را  بر روی ریل های مرگ انداخته تا به زندگیش پایان دهد شکی نداشتند.

تلاش کردم که با چند نفر از شاهدین عینی حادثه این گزارش مرگبار را بنویسم به سراغ همان زن جوانی که رنگ به صورت نداشت رفتم اینطور تعریف کرد که همه منتظر قطار صادقیه بودیم خیلی شلوغ هم نبود یک مرتبه دختری که 16 الی 18 سال بیشتر نداشت  وقتی دید قطار داره میاد خودش رو به داخل گودال روی ریل ها پرت کرد ولی انگار با نزدیک شدن قطار وحشت کرد و پیشمون شده بود و به سمت دیوار سکو دوید ولی هیچکدام ما نتونستیم بهش کمک کنیم قطار خیلی نزدیک بود  و اون بین دیواره ی سکو و قطار از کمر به پایین له شد.

شاهد عینی دیگری که خود در داخل واگنی که به دختر اصابت کرده بود، می گفت: صدای خرد شدن استخوان هاشو در زیر چرخ های قطار همه مون شنیدیم  بین دیوار و ریل قرار گرفته بود و قطار از روی کمر اون رد شد و بعد از ایستادن کامل بدن له شده دختر جوان را از زیر ریل بیرون می کشند و با چشمانی که پر بود از وحشت و غم ادامه داد فقط 2 بار چشماشو باز کرد و بست.

باز هم پرونده ای دیگر از هزاران هزار پرونده زنان و دخترانی که به دلایل مختلف مشکلات زندگی و جامعه: خشونت های خانگی، تعصبات، سنت و سختگیری های مردسالارانه ونابرابری و بی عدالتی حقوقی و عدم یک زندگی شاد بر زنان و جوانان تحمیل می شود و روزانه با  خودسوزی، خوردن سم، قرص و .... افسردگی های شدید دست به خودکشی می زنند بسته شد. اما تا کی با برچسب زدن "اودیوانه بود!"  چشم هایمان را بر واقعیت های معضلات  ریشه ای جامعه ببنیدیم؟

 شراره رضایی

این زن بزرگ که براستی گنجینه ی انسانیت و همنوع دوستی و مبارزه برای زندگی بهتر است کبری غلامی نام دارد که مادر 4 بچه  واز مهاجران افغانی است و به همین دلیل فاقد شناسنامه بوده و توانسته است تحصیلات ابتدایی رافقط تا سطح 5 ابتدایی داشته باشد,اما با همت و تلاش پی گیر از همه ی توانش برای کمک به دیگر هم سرنوشتانش به همراه همسرش دلسوزانه تلاش می کند,این انسان آزاده با قرار دادن خانه ی محقرش در اختیار ان جی او به عنوان کلاس درس و نیز همکاری با اعضای انجمن به عنوان معلم ابتدایی به کودکان درس می دهد و با چنان تلاش و شوری کارش را انجام میدهد که شاید این درجه از اشتیاق را نتوان به آسانی در جایی یافت

متن کامل و عکس های بیشتر را در ادامه مطلب ببنید